این مقاله در بردارنده رتبه بندی آلترناتیوها در سیاست پرسازی سفارش برای یک مکان نگهداری وقتی که تقاضای مشتری محدود به یک محصول می باشد، است. در اینجا فرض بر این است که تقاضای مشتری غیر قطعی و به وسیله یک مجموعه فازی تعریف می شود.

چهار آلترناتیو در سیاست های پرسازی سفارش وجود دارند:

1- دوره ثابت - میزان سفارش ثابت 2- دوره ثابت - میزان سفارش متغیر  3- دوره مرور متغیر - میزان سفارش ثابت   4- دوره مرور متغیر - میزان سفارش متغیر که هر کدام از سیاست های فوق با تعدادی از معیارها در ارتباط می باشند.

به منظور انتخاب بهترین سیاست سفارش دهی (پرسازی سفارش) یک رویه برای برگزیدن و مقایسه حل خوشبینانه و بدبینانه در اینجا مطرح و بسط داده می شود. این روش قادر به مقایسه تعداد محدودی از آلترناتیوهای سیاست های موجودی است. که در اینجا در مورد تعدادی از معیارها به طور همزمان وقتی که مقدار معیارها هم به صورت عددی و هم به صورت فازی بیان شده است و همین طور وزن ها نیز به صورت مبهم است به کار رفته است، و در نهایت با یک مثال قضیه کاملا مفهوم خواهد شد.

در این تحقیق، محقق در پی یافتن دو هدف عمده است که عبارتند از: الف- به حداقل رساندن هزینه های ناشی از نگهداری، سفارش و موجودی مواد اولیه مصرفی ب- بالا بردن ضریب اطمینان سیستم کنترل موجودی مواد اولیه مصرفی از جنبه مواجه نشدن جریان تولید با حالت کمبود. روش نمونه گیری افراد از نظر تعداد، اجناس و غیره، از طریق روش نظری یا قضاوتی می باشد و روش پژوهش از طریق روش میدانی است. ابزار اندازه گیری در این تحقیق از طریق بررسی و تجزیه و تحلیل اسناد و مدارک موجود، مشاهده و مصاحبه و با استفاده از مدلهای علمی کنترل موجودی تجزیه و تحلیل شده است. طرح پژوهشی تحقیقی به این صورت بوده است که ابتدا مواد اولیه پر مصرف در سال 86 را مشخص نموده و با استفاده از طبقه بندی ABC تعداد 6 قلم، مواد اولیه که تقریبا 94% از ارزش موجودی انبار را تشکیل می دادند بعنوان نمونه مورد مطالعه انتخاب شدند.

 سپس با استفاده از فرمول EOQ مقادیر بهینه سفارش و با استفاده از فرمول ROP نقطه سفارش مجدد و ذخیره احتیاطی (Ss) در سطح اطمینان 95% محاسبه گردید در مرحله بعد بهینه سازی ثانویه بر اساس سیستم دوره سفارش انجام شده و در پایان هم رویکرد مدل پیشنهادی جهت برنامه ریزی و کنترل موجودی اقلام برای دوره آتی ارائه گردید. ما از این مدل استفاده کردیم زیرا از EOQ بطور گسترده توسط محققان، آن هم از زمانی که برای اولین بار توسط هریس در سال 1913 معرفی گردید و متخصصان دیگر استفاده شده است، (چرپا، لاجوی (2004) معتقدند که این مدل در واقع یکی از اولین نقاط عطف در کتابها و متون تحقیقات اجرایی محسوب می شود. نتیجه کلی کسب شده حاکی از آن است که با انجام بهینه سازی هزینه کل به میزان کاهش یافته و احتمال عدم مواجه با کمبود مواد نیز 15% افزایش یافته است. همچنین وضعیت سفارشات از حالت سیستم موجود به سیستم بهینه تغییر یافت.